Αρχή / NEWSLETTER / ΣΥΣΧΕΤΙΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΒΗΤΗ ΤΥΠΟΥ 2 ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΙΝΔΥΝΩΝ ΚΑΡΔΙΑΓΓΕΙΑΚΗΣ ΝΟΣΗΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΘΝΗΣΙΜΟΤΗΤΑΣ

ΣΥΣΧΕΤΙΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΒΗΤΗ ΤΥΠΟΥ 2 ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΙΝΔΥΝΩΝ ΚΑΡΔΙΑΓΓΕΙΑΚΗΣ ΝΟΣΗΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΘΝΗΣΙΜΟΤΗΤΑΣ

Επιμέλεια: Γ. Μπέλλος, Α.Μελιδώνης

 

Diabetes Research and Clinical Practice, February 10, 2024

 

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

  • Αυτή η συγχρονική μελέτη βασισμένη στον πληθυσμό διερεύνησε τη συσχέτιση μεταξύ της ηλικίας κατά τη διάγνωση του διαβήτη τύπου 2 και του κινδύνου καρδιαγγειακών εκβάσεων σε σύγκριση με μη διαβητικούς ομολόγους.

Οι ασθενείς που διαγνώστηκαν με διαβήτη τύπου 2 σε ηλικία ≤40 ετών είχαν τον υψηλότερο κίνδυνο καρδιαγγειακών εκβάσεων, συνολικής θνησιμότητας και νοσηλείας για καρδιακή ανεπάρκεια και στεφανιαία νόσο σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου.

Ο κίνδυνος μειώθηκε προοδευτικά με κάθε αυξανόμενη δεκαετία της διαγνωστικής ηλικίας.

  • Η μικρότερη ηλικία κατά τη διάγνωση του διαβήτη τύπου 2 συσχετίστηκε με υψηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας και καρδιαγγειακών εκβάσεων.

Ο διαβήτης τύπου 2 (ΣΔ2) γίνεται ολοένα και πιο διαδεδομένος σε μικρότερες ηλικίες. Επιπλέον, οι νέοι με ΣΔ2 τείνουν να εμφανίζουν πιο σοβαρό φαινότυπο με πρώιμη έναρξη επιπλοκών σε σύγκριση με άτομα που αναπτύσσουν ΣΔ2 αργότερα στην ενήλικη ζωή.

Ορισμένες έρευνες έχουν δείξει επίσης αυξημένο κίνδυνο θνησιμότητας και καρδιαγγειακών επεισοδίων (ΚΑΕ) με ΣΔ2 σε νεαρή ηλικία.

Ωστόσο, απαιτείται περαιτέρω έρευνα για να γίνει κατανοητό εάν υπάρχουν τέτοιες επιπτώσεις σε διαφορετικούς πληθυσμούς, συμπεριλαμβανομένων ατόμων ασιατικής καταγωγής.

Σε αυτή τη μελέτη, οι ερευνητές εξέτασαν τις συσχετίσεις μεταξύ της ηλικίας στη διάγνωση ΣΔ2 και του κινδύνου θνησιμότητας και συμβάντων ΚΑΕ χρησιμοποιώντας δεδομένα από μια μεγάλη κορεατική συγχρονική μελέτη πληθυσμού (η Εθνική Βάση Δεδομένων Πληροφοριών Υγείας).

Λήφθηκαν δεδομένα από περισσότερους από 1,8 εκατομμύρια συμμετέχοντες, συμπεριλαμβανομένων περίπου 600.000 ασθενών με νεοεμφανιζόμενο ΣΔ2 και περίπου 1.200.000 της ομαδας ελέγχου που ταιριάστηκαν με βάση τις βαθμολογίες τάσης με αναλογία 1:2.

Εκτός από τη θνησιμότητα από κάθε αιτία, τα ενδιαφέροντα αποτελέσματα που σχετίζονται με τα ΚΑΕ ήταν το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΟΜΙ), το εγκεφαλικό επεισόδιο, η στεφανιαία νόσος (CHD) και η νοσηλεία για καρδιακή ανεπάρκεια (HHF).

Η μέση παρακολούθηση ήταν 5,7 χρόνια.

Οι ασθενείς που διαγνώστηκαν με ΣΔ2 στο νεότερο ηλικιακό εύρος (≤40 ετών) είχαν μεγαλύτερη από εξαπλάσια αύξηση στον κίνδυνο θνησιμότητας (HR, 6,08, 95% CI, 5,51–6,70) σε σύγκριση με εκείνους χωρίς διαβήτη.

Η εμφάνιση του ΣΔ2 σε ηλικία ≤40 ετών συσχετίστηκε επίσης με τον υψηλότερο κίνδυνο όλων των σχετιζόμενων με το CV εκβάσεων, ειδικά για AMI (HR, 7,8; ​​95% CI, 7,3–8,3) και HHF (HR, 7,1, 95% CI, 6,7 -7,6).

Ένα αξιοσημείωτο πλεονέκτημα ήταν η εστίαση σε άτομα με πρόσφατα διαγνωσθέντα ΣΔ2, με αποτέλεσμα να προσαρμόζονται εγγενώς στη διάρκεια του διαβήτη – ένας παράγοντας που μπορεί να έχει μπερδέψει αυτή τη σχέση σε άλλες μελέτες.

Αντίθετα, οι διαφορές στα βασικά χαρακτηριστικά ανάλογα με την ηλικία στη διάγνωση ΣΔ2 μπορεί να προσφέρουν κάποια εικόνα για τους υποκείμενους μηχανισμούς.

Συγκεκριμένα, η μικρότερη ηλικία κατά τη διάγνωση συσχετίστηκε με υψηλότερο ΔΜΣ, φτωχότερο γλυκαιμικό έλεγχο και δυσλιπιδαιμία.

Έτσι, το υπερβολικό βάρος και το χειρότερο μεταβολικό προφίλ μπορεί εν μέρει να εξηγούν τους υψηλότερους κινδύνους και τη θνησιμότητα που σχετίζονται με τη καρδιαγγειακή νόσο σε αυτή τη νεότερη ηλικιακή ομάδα, παρά την παρόμοια διάρκεια του διαβήτη, σε σύγκριση με τις μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες.

Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθεί ότι, αν και αυτοί οι κίνδυνοι μειώθηκαν σταδιακά με τη μεγαλύτερη ηλικία στη διάγνωση T2D, παρέμειναν σημαντικοί ακόμη και στο μεγαλύτερο εύρος ηλικιών (≥81 ετών) σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου, υποστηρίζοντας μια ισχυρή σύνδεση μεταξύ των αποτελεσμάτων ΣΔ2 και ΚΑΕ και θνησιμότητα από όλες τις αιτίες σε αυτόν τον πληθυσμό.

Μαζί, αυτά τα ευρήματα υπογραμμίζουν την αυξανόμενη επιβάρυνση του ΣΔ2 με έναρξη σε μικρότερες ηλικίες, όσον αφορά τόσο τη μακροπρόθεσμη νοσηρότητα όσο και τη θνησιμότητα, και την ανάγκη για περισσότερη έρευνα με στόχο τον εντοπισμό ευκαιριών για πρόληψη ασθενειών καθώς και πρώιμο έλεγχο και θεραπεία.

Top